Fırtına...

Hayatımı sarmalarken kocaman oluyor yumağım. Bazen iplerim dolanıyor, bazen üst üste biniyor bir önceki günden farksız… Bazen de rastgele sarılıyor yumağım boşluklardan oluşuyor. Koparıp yeni bir yumak yapsam hayatımı.Ama olmuyor yumağı koparamıyorum. Kendimi kapatıyorum hayata. Geçmişe küfredip önüme bakamıyorum. Fırtınalardan kopan ruhum sıcak bir koy arıyor…